St. Bernardus

Kort na de tweede wereldoorlog besliste de Trappistenabdij St. Sixtus uit Westvleteren dat zij hun bier niet verder wensten te commercialiseren en dat zij hiervoor een beroep zouden doen op externen.

Met de heer Deconinck werd een contract afgesloten waarbij bepaald werd dat binnen de muren van de abdij enkel nog bier zou gebrouwen worden voor eigen gebruik van de monniken, voor verkoop aan particulieren aan de poorten van de abdij en ook voor een drietal tavernes die verbonden waren met de abdij. De heer Deconinck daarentegen zou de trappistenbieren onder licentie brouwen en commercialiseren.

Naast de kaasmakerij werden nieuwe gebouwen opgetrokken waar een volledige brouwerij werd geïnstalleerd en waar de SIXTUS bieren op basis van de oorspronkelijke formules gebrouwen werden. De oorspronkelijke licentie-overeenkomst werd getekend voor een periode van 30 jaar.

Begin de jaren zestig stapte de schoonzoon van de heer Deconinck, Guy Claus in de brouwerij en werd opnieuw onderhandeld met de abdij om de licentie-overeenkomst te hernieuwen. Dit gebeurde in 1962 voor een nieuwe periode van 30 jaar, dus tot 1992.

In 1992 kwam een einde aan de overeenkomst omdat de verschillende Trappistenbouwerijen (vijf in België en één in Nederland) beslist hadden de kwalificatie "Trappistenbier" enkel nog toe te kennen aan bieren gebrouwen binnen de muren van de abdijen.

Vanaf 1992 worden de bieren gebrouwen aan de Trappistenweg in Watou gecommercialiseerd onder de nieuwe merknaam "StBernardus" naar de naam van de vennootschap waaronder de brouwerij valt en refererend naar de start van dit verhaal (cfr. Supra).